Magia konkursów tanecznych. Z Suraiyą, Jamilah i Zainą rozmawia Camilia.

[Camilia]

Magia konkursów tanecznych

W Polsce konkursy taneczne stają się realną możliwością na pokazanie swojego talentu, zaprezentowanie się przed rodzimą publicznością, a czasem nawet przed międzynarodowymi gwiazdami. Rynek konkursowy powoli zaczyna nabierać profesjonalnego kształtu, a my tancerki tylko ostrzymy ząbki na coraz to nowsze ogłoszenia o możliwości udziału w tanecznym turnieju. Konkursy tańca orientalnego są w Polsce jeszcze nie sformalizowane do tego stopnia, jak to dzieje się już na świecie, np. w Rosji. Wiele z nas w konkursach chciałoby startować, a możliwości się mnożą. Po wybraniu odpowiedniej dla siebie konkurencji pojawiają się jednak pytania: Co teraz? Jak się przygotuję? W czym powinnam wystąpić? Jaką ułożyć choreografię?

Na te i inne pytania postanowiłam znaleźć odpowiedź, zagłębiając się w świat konkursowej rywalizacji tanecznej poprzez przeprowadzenie wywiadów z polskimi tanecznymi gwiazdami. Wywiadów zgodziły się udzielić perły polskiej sceny, obyte z realiami konkursów tanecznych i występujące na międzynarodowych scenach: Suraiya, Jamilah i Zaina. Odpowiedziały one wyczerpująco na nurtujące nas pytania. Zapraszam zatem do owianego tajemnicami i legendami świata tanecznych konkursów. Oby wszelkie Wasze wątpliwości zostały wyjaśnione, a chęci do występów na turniejach po przeczytaniu tego artykuły przerodziły się w realne sukcesy.


Okiem mistrzyni, czyli wywiady z ze „złotymi” Polskimi tancerkami: Suraiyą, Jamilah i Zainą

Suraiya

Camilia: Mówi się, że konkursy taneczne to loteria, jednak Twoje konkursowe sukcesy zaprzeczają tej teorii. Trzy razy pod rząd trafiłaś na szczyt tanecznego podium, jakie wyróżniłabyś czynniki powodzenia podczas konkursowego starcia?

Suraiya: Zdecydowanie to w dużej mierze loteria i nie sposób jednoznacznie przewidzieć reakcje jurorów. Często startując, nie zna się nawet składu jurorskiego, więc trudno mówić o tym, iż można się przygotować tak, by mieć 100% pewność zwycięstwa. Co jednak można przewidzieć to fakt, iż na szczęście istnieją na łonie tańca orientalnego pewne dość obiektywne wyznaczniki udanego występu i jedyne, co można zrobić, to starać się spełnić, w naszym osobistym odczuciu, te kryteria w jak najszerszym zakresie. Jako główne wymieniałabym: trafny dobór muzyki konkursowej, zróżnicowanie taneczne i emocjonalne całości występu, różnorodność stylistyczną, ukazującą uniwersalność interpretacyjną i dojrzałość sceniczną tancerki, umiejętność wywołania emocji u publiczności oraz dobrą prezencją sceniczną. Naturalnie spełnienie tych wszystkich czynników jest rezultatem naszych subiektywnych wyborów i nasze odczucia mogą nie być tożsame zarówno z odczuciami publiczności i jurorów – dlatego gwarancji nie ma nigdy! Z mojego doświadczenia wynika, że warto, startując w konkursie, nie koncentrować się na chęci zwycięstwa, a skupić się na prawdziwości swojej prezentacji - myślę, że widownia i jurorzy oprócz dobrego tańca chcą bowiem zobaczyć na scenie coś więcej- ciekawą osobowość, unikalny kontakt z publicznością itp. Sądzę, że to decyduje często o wygranej... bo naturalnie podczas międzynarodowych konkursów w kategoriach profesjonalnych wszystkie tancerki są znakomicie przygotowane, mają piękne stroje, makijaże i własny pomysł na wygraną... ale wygrywa tylko jedna... Dlaczego? Ponieważ najprawdopodobniej podczas występu pokazała właśnie coś więcej niż powyższe kwestie, które spełniły pewnie i wszystkie inne uczestniczki – coś unikalnego, co sprawiło, że się wyróżniła i finalnie okazała się po prostu najlepsza. Dlatego nie warto zniechęcać się ewentualnym niepowodzeniem. Często znakomite przygotowanie po prostu nie wystarcza... niestety tak w zawodach artystycznych bywa – na przykład na 10 tancerek tylko jedna może zrobić wielką karierę, choć tańczy dokładnie tak samo pięknie jak inne. Wystarczy, że ma w sobie to „coś” – niedefiniowalny czynnik, który zaprowadzi ja na szczyty mimo takiej samej techniki jak u innych tancerek, a może nawet i słabszej. Tancerka na scenie to nie czysta technika i kombinacje, to także jej osobista energia, która może wywierać różny wpływ na widownie... na takie kwestie nie mamy naturalnie wpływu, albo się z nimi rodzimy, albo nie.

C.: Polskie tancerki chciałyby jeździć na konkursy. Niestety, często nie wiedzą, jak się do tego przygotować. Słyszałam opinię, że dużo łatwiej zrobić choreografie na zwykły występ. Czy choreografia konkursowa różni się od „standardowej"?

S.: Naturalnie, powinna ona bowiem stanowić kompozycje najlepszych umiejętności, jakie tancerka posiada, zaprezentowanych w jednym występie. Nie jest to łatwe, ale można pewne sprawy przeanalizować i próbować przygotować prezentacje właśnie pod tym kątem, zwiększając przez to atrakcyjność swojego występu.

C.: Startowałaś w konkursach na dwu kontynentach. Zdradź nam, czy zauważyłaś różnicę między jury w Europie i Ameryce?

S. - Konkurs w Los Angeles był oparty o głosy międzynarodowej publiczności. Przyznaję, że ta wygrana była dla mnie największym zaskoczeniem. Nie spodziewałam się, że tyle ludzi z całego świata obejrzy mój film i zagłosuje. Była to pierwsza edycja „Bellydance Evolution” na świecie. Gdy się zgłaszałam, powodzenie projektu było zagadką. Okazał się jednak wielkim sukcesem i przez to miałam okazję wystawić swój taniec na dużą międzynarodową ekspozycję. Czym mogę się w zakresie tego konkursu podzielić...? z perspektywy czasu wiem, że nie powinnam była przygotowywać się na ostatnio chwilę – zgłosiłam się dosłownie w ostatnim dniu (przez wyjazdy miałam tylko chwilę na nauczenie się choreografii Jilliny i nagranie filmu). Pośpiech i pewna niedbałość wynikały jednak wyłącznie z tego, iż absolutnie nie traktowałam video jako potencjalnie wygrywającego, a raczej jako międzynarodową szansę na pokazanie się. Dlatego byłam bardzo zaskoczona, że mimo słabej jakości i nagrania filmu w zupełnym pośpiechu otrzymałam tyle głosów. Podczas konkursu w Pradze i Londynie w składzie jurorskim role główne odgrywali Egipcjanie więc niezależnie od faktu, iż konkursy były w Europie, byłam dwukrotnie oceniona przez jury głównie arabskie. Niezależnie od kontynentu wygrana naturalnie zawsze smakuje wyjątkowo wyśmienicie.

C.: Niektóre tancerki mają silną osobowość sceniczną, która może być kluczem do sukcesu lub gwoździem do trumny na konkursach. Oceny sędziowskie są bowiem zależne od gustów samych sędziów. Myślisz, że warto układać choreografie „pod gusta sędziowskie", czy za wszelką cenę prezentować swoją indywidualność?

S.: Tak jak wspomniałam, nie zawsze zna się skład jury. Ja postawiłabym na ekspozycję swoich (czy – przygotowując inną osobę – jej) najatrakcyjniejszych umiejętności i na tym zbudowałabym prezentację, próbując ją maksymalnie wyróżnić. Starałam się to robić względem siebie, teraz robię to na potrzeby przygotowywania do konkursów innych osób z Polski i zagranicy.

C.: Jak wiele czasu zajmowały Ci przygotowania do starć konkursowych? Ile czasu potrzeba by perfekcyjnie przygotować swój konkursowy występ?

S.: Po wyborze muzyki, doborze odpowiedniego stroju itd., choreografię układałam przeważnie w kilka godzin. Jestem tego typu osobą, że słysząc muzykę, często natychmiast mam bardzo klarowny obraz swojego występu. Dokładnie wiem, co i kiedy zatańczę, więc ułożenie choreografii dla mnie samej jest stosunkowo krótkim procesem. Co jednak – jak myślę – jest nieco zaskakujące to fakt, że na żadnym z konkursów nigdy nie zatańczyłam 100% stworzonej choreografii. Nie byłabym sobą, gdyby w występie nie było przynajmniej 40% improwizacji. Dzięki temu konkursowe występy wspominam z wyjątkową przyjemnością, traktując je jak inne występy, gdzie zawsze częściowo improwizuję, a nie stresujące i mozolne starania zatańczenia przygotowanej miesiącami choreografii. Wówczas nie odczuwałabym najmniejszej przyjemności podczas występu, co zapewne przełożyłoby się na werdykt jury.

C.: Sama sędziowałaś konkursy podczas organizowanych przez Ciebie festiwali a także na Węgrzech, Słowacji, w Czechach i Norwegii – co było dla Ciebie najważniejsze w ocenie kandydatek?

S.: Po pierwsze, muszę stwierdzić, iż owo jakże zaszczytne zapraszanie mnie do składów jurorskich zagranicą, niestety ucięło moją dalszą drogę w konkursach... A przyznam szczerze, że konkursowe emocję są dla mnie bardzo przyjemne. Rozmawiałam z wieloma osobami, które bardzo szanuję i których zdanie w środowisku jest ważne, i jednogłośnie usłyszałam, że nie fair jest gra w obu drużynach... Mając wiedzę w zakresie tego, co wspaniali sędziowie, u boku których miałam zaszczyt oceniać, jak: Aida Nour, Mohamed Kazafy, Ranya Renee i inne znakomitości punktują, co przykuwa ich uwagę, naturalnie znacznie łatwiej jest przygotować prezentację pod ich gusta. Ponadto fakt, iż dość często uczę zagranicą, sprawił, że znam wiele osób i przebywałam z nimi w różnych sytuacjach, „pofestiwalowych - często rozrywkowych” J i nie wyobrażam sobie, by mogli być zupełnie bezstronni, widząc mnie w konkursie współzawodniczącą, na przykład, z tuzinem innych dziewczyn, które widzą pierwszy raz... Co zatem z tego wynika – etap konkursów definitywnie zakończyłam! Przyznaję, iż miałam na oku jeszcze dwa konkursy, ale organizatorzy mnie znali i zupełnie bez skrępowania odmówili mi udziału, twierdząc, że byłoby to nie fair... Nie miałam więc wyjścia... Utwierdziło mnie to w przekonaniu, że widocznie musi tak być. Teraz zatem z przyjemnością patrzę, jak moje uczennice, np. Abir czy Geesou, zdobywają dobre miejsca w konkursach, a także przygotowuję tancerki indywidualnie, na zamówienie, do konkursów w Polsce i zagranicą. Byłam ogromnie dumna z Nureen, która pięknie wykonała moją choreografię i zawładnęła sercami jurorów i publiczności na festiwalu w Sztokholmie. Fakt przygotowywania innych dostarcza wiele radości, satysfakcji i daje mi możliwość przedłużenia niejako mojej działalności konkursowej. Pozwala mi także przekazać wiedzę, którą zdobyłam, oceniając u boku tych wspaniałych osób, zwiększając tym samym szanse dziewczyn, które mam przyjemność przygotowywać. Co do moich osobistych ocen jurorskich – w każdym konkursie, gdzie oceniałam, zauważyłam, że sędziowie są właściwie jednomyślni... prawie nie ma różnic w notach! Pewne kwestie są po prostu automatyczne. Często od razu wiadomo, kto wygra! Dla mnie osobiście chodzi w dużej mierze o pełnię prezentacji. Gdy tancerka prezentuje cały wachlarz emocji i techniki i to wszystko jest estetyczne, to z pewnością ma większe szanse na wygraną. Jest dla mnie także ogromnie ważny przekaz, energia, jaka emanuje z tancerki. Uważam, że artysta ma coś widowni/jury przekazać, wywołać ciepły uśmiech, sympatię, myśl, że ta osoba jest przyjemna w odbiorze. Jeśli odczuwam te emocje, to wówczas dopiero mam chęć oceniać technikę, choreografię itp. Nie lubię oglądać w tańcu dziewczyn znakomicie przygotowanych, których osobowość odrzuca. A to się kilka razy, gdy oceniałam, przydarzyło. Inni jurorzy mieli identyczne odczucia. Takie osoby nigdy nie będą na podiach. Tancerka oprócz dobrej prezentacji musi dać się jurorom polubić! Ogromnie ważną kwestią jest też ogólna estetyka prezentacji – strój, makijaż, detale, które przykują wzrok – to sprawia, że wizualnie zapamiętujemy jedną prezentację jako atrakcyjną, a inną nie. Nie są to oczywiście kwestie kluczowe, ale proponowałabym ich nie ignorować.

C.: Podobno przygotowanie psychologiczne to 50 % udanego startu. Jakie rady dotyczące przygotowania mentalnego dałabyś startującym tancerkom?

S.: Radzę, by skoncentrować się na dobrej prezentacji, a nie chęci wygranej. Dla mnie to była zawsze kluczowa sprawa, co pozwalało mi zachować naturalne emocje i nie poddać się stresowi. Ważne też, by przed konkursem ignorować w garderobie osoby, które mogą zachowywać się w różny sposób, by świadomie zestresować rywalki. To się niestety zdarza i absolutnie nie można się temu poddać. Trzeba wierzyć w pozytywną energię, która będzie na scenie emanowała z nas, w przeciwieństwie do tego typu rywalek – widownia i jurorzy z pewnością to wyczują, więc nie należy się tego obawiać, a po prostu zupełnie zignorować. Myślę też, że dla kobiety jest ważne, by się dobrze czuła. Dlatego zachęcam do kupna wymarzonego stroju, zrobienia pięknego makijażu itp. Tak, by wychodząc na scenę, czuć się naprawdę wyjątkowo. To sprawi, że każdy ruch naszego ciała będziemy odczuwać inaczej, bardziej wyjątkowo i pięknie.

C.: Ostatnie pytanie: zdradź proszę choć jedną „czarodziejską sztuczkę" konkursową Suraiyi.

S.: Tańcząc, zwróć się gestem kilkakrotnie w stronę jury i publiczności. Większość tancerek w stresie o tym zapomina! I nie uciekaj ze sceny! Zejdź krokiem dumnym i niespiesznym z miną mówiącą: „Byłam cudowna”J A potem bądź przygotowana na wszystko. Jeśli zwyciężysz, to upajaj się tą chwilą jak najpełniej! Jeśli nie... pracuj ciężej przed następnym konkursem i dalej wierz w siebie! Wszystkim życzę z całego serca powodzenia!!!


Jamilah

Camilia: Uważa się, że konkursy taneczne to zajadła rywalizacja. Wiele tancerek jest przekonanych, iż za kulisami konkursu panuje atmosfera ogromnej konkurencji i stresu. Jakie jest Twoje doświadczenie w tej kwestii?


Jamilah: Po pierwsze, warto zwrócić uwagę na fakt, że na konkursach tanecznych wszystkie występujące tancerki są pod wpływem stresu. Nie możemy więc liczyć na to, że atmosfera będzie „domowa” (śmiech). Przesadą jest także myśleć, że za kulisami panuje tylko atmosfera konkurencji. Przez takie nastawienie często mylnie odbieramy zachowanie dziewczyn w garderobach za wrogie. Nikt pod wpływem stresu nie zachowuje się zwyczajnie, zatem powinnyśmy nastawić się do innych tolerancyjnie i skoncentrować się raczej na własnych emocjach i przygotowaniu. Na szczęście nigdy nie miałam za kulisami żadnych nieprzyjemności. Słyszałam jednak, jak każdy, różne mroczne opowieści o wręcz niebezpiecznej rywalizacji. Nie należy się nią jednak przejmować, gdyż w takich okolicznościach poznajemy po prostu brak klasy tancerek, które zachowują się nagannie. Radziłabym po prostu, aby w garderobie znaleźć kawałek przestrzeni tylko dla siebie, wyciszyć się, uspokoić, przygotować, być życzliwą i uśmiechać do innych, bo może właśnie nasza postawa zmieni czyjeś nastawienie na lepsze.

C.: W jaki sposób dobierasz dla siebie konkursy taneczne i co mogłabyś poradzić naszym czytelniczkom w kwestii doboru odpowiedniego do umiejętności konkursu? Jakie konkursy polecałabyś dla początkujących w rywalizacji tancerek i tancerek zaawansowanych?


J.: Jak każda tancerka doboru konkursów musiałam się powoli nauczyć. Na początku mojej tanecznej drogi konkursów w Polsce było zaledwie kilka. Próbowałam swoich sił we wszystkich, aby zdobyć doświadczenie i sprawdzić swoje umiejętności. Można zatem powiedzieć, że kiedyś, gdy konkursów było mniej, wybory konkursowe były raczej przypadkowe. Jedyny wybór, którym kierowałam się wcześniej, tak jak robię to także teraz, to wybór poziomu konkursu. W przypadku późniejszych przygód z konkursami, jak na przykład pierwszy wyjazd na konkurs Beaty i Horacja Cituentesów, był to już wybór do końca przemyślany, także nastawienie i przygotowanie było inne. Myślę, że kwestię doboru konkursów mogłabym podsumować w kilku punktach: poziom, jury, miejsce, korzyści.
Mamy teraz nie lada możliwości. Oferta konkursowa w zakresie belly dance bardzo się powiększyła, a konkursy taneczne to także wydatek. Dlatego ostatni punkt – korzyści z konkursu – jest również bardzo ważny. Oczywiście, jedziemy zdobyć doświadczenie, ale inwestując w wyjazd, strój, zakwaterowanie, opłaty konkursowe, myślę, że warto być pewnym, że wyjazd może zaowocować. Nie mówię oczywiście o nagrodach jako takich, a raczej o prestiżu płynącym z tytułu zajęcia miejsca na podium oraz z dodatkowych możliwości, jakie z tym się wiążą: prowadzenie warsztatów, występ na następnym konkursie, sędziowanie itd. Poziom konkursu łatwo sprawdzić. Dużo uczestniczek wstawia swoje filmy z konkursów na youtube, lista uczestniczek i wygranych często widnieje na stronach, możemy zatem łatwo zorientować się, czy nasz poziom tańca odbiega od naszych poprzedniczek. Dobrze mieć także kontakt z osobami, które już startowały na konkursie – poprosić je o porady, zapytać o wrażenia. Skład jurorski często jest także wcześniej znany. Myślę, że jadąc na konkurs, gdzie jury jest egipskie, klasyczne, albo dla odmiany preferuje style fantasy lub fuzje itd., lepiej zainwestujemy swój czas i pieniądze, będąc pewnymi, iż nie odbiegamy gustem od gustów jury.
Miejsce jest kolejnym ważnym punktem. Niewiele tancerek zwraca uwagę na swój komfort podróży i na to, jak w ogóle dojadą na miejsce. Uważam, że to bardzo ważny, niedoceniany punkt. Skoro staramy się być profesjonalne w wykonaniu choreografii konkursowej, pracy nad swoim image, inwestowaniu w siebie, powinnyśmy zwracać także uwagę na takie kwestie jak dojazd, który jest najczęściej największym wydatkiem konkursu. Jeżeli chodzi o zaplanowanie dojazdu, postawmy za cel to, aby być wypoczęte na konkurs. Nic tak nie wykańcza psychicznie jak pośpiech albo prowadzenie samochodu setki kilometrów (w moim przypadku siedzenie na miejscu pasażera).
Oczywiście jeśli nie jesteście jeszcze półprofesjonalnymi lub profesjonalnymi tancerkami, konkursy możecie traktować jako znakomitą „szkołę tańca” i profesjonalizmu. Dla osób początkujących najlepsze są konkursy organizowane w szkołach i rozmaite przeglądy. To świetna możliwość sprawdzenia się i zdobycia doświadczenia przed większymi i bardziej stresującymi konkursami.

C.: Na forum belly-dance.pl zostałaś ochrzczona przez jego użytkowniczki „złotą Jamilą". Twoją drogę konkursową od konkursu Nova Orient do ostatnich zwycięstw śledzi z zachwytem wiele tancerek. Jakie rady na przygotowanie się do konkursu dałabyś tancerkom, które chcą zabłysnąć w świecie tańca orientalnego? Czy mogłabyś zdradzić strategię swoich przygotowań? Ile czasu zajmują Ci poszczególne etapy przygotowania do występu? Na co, oprócz choreografii konkursowej, należy zwracać uwagę?


J.: Moje przygotowanie się do konkursów wygląda następująco. Gdy już wybiorę odpowiedni konkurs, wypisuję na kartce, co muszę przemyśleć, przygotować, zrobić. Robię mały research i odpowiadam na poszczególne kwestie, które zawarłam w odpowiedzi na drugie pytanie. Najważniejsza jest oczywiście choreografia. Jeśli chodzi o znalezienie muzyki, to najbezpieczniej zmontować muzykę w stylu oriental routine, megance. Do muzyki warto coś poczuć, być jej pewnym. Jeśli nie pokochasz utworu i swojej choreografii, trudniej będzie rozkochać w sobie sędziów i publiczność. Występ będzie na niskim poziomie energetycznym, jeżeli nie rozsadza Cię w środku uczucie miłości do tańca, sceny i wybranego utworu. Praca nad choreografią (przygotowanie do konkursu to 1 do 2 miesięcy) oznacza dla mnie około 2 miesiące codziennych ćwiczeń. Warto mieć także zaprzyjaźnioną tancerkę, do której wyślecie nagranie swojej choreografii z prośbą o komentarz, co zmienić, co poprawić (ukłony w stronę Roksolanki i Alayi). Wizja stroju musi być zawsze wynikiem przemyśleń, wizji pasującego kostiumu po zrobieniu i kilkorazowym przetańczeniu choreografii. To ważne, aby choreografia była ćwiczona w stroju, w którym będziemy tańczyć na scenie. Wiele może się okazać podczas prób. Coś należy zmienić, przerobić w kroju, dopiąć itd.
Następnym elementem jest makijaż, włosy i biżuteria. Zastanówmy się nad tymi kwestiami wcześniej, sprawdźmy podczas tańca tak samo jak strój. Warto wykonać kilka prób makijażowych i stylizacyjnych z kamerą. Dopracowanie takich elementów to podstawa. Unikam malowania się w miejscu konkursu. Wolę kwestie make-up, fryzury itd. załatwić dużo wcześniej. Samodzielny makijaż w miejscach, gdzie wszyscy się stresują i nie ma warunków, jest dodatkowym obciążeniem psychicznym, ale także możliwością wpadki. Ciało jest równie ważne co twarz. Jeśli możemy, warto odwiedzić, oczywiście w granicach rozsądku, solarium, użyć samoopalacza czy bronzera dla tancerzy. Jeśli nasza karnacja jest bez zarzutu, przypilnujmy, by ciało było jędrne, nakremowane, wypoczęte. Co jeszcze? Nie głodujmy! Zjedzmy lekki, energetyczny posiłek maksymalnie 5 godzin przed występem. Miejmy pod ręką dodatkową, nieobciążającą przekąskę i nigdy nie zapominajmy o napojach, których często na konkursach, w garderobach, brak.
Przed samym konkursem należy sprawdzić wielkość sceny, wejście, zejście, to, czy podłoga „pracuje” z baletkami czy bosą stopą. Pamiętajmy, baletki to część stroju do tańca, a nie stroju do ćwiczeń. To, co mamy na stopach, przyciąga wzrok, musi być zatem estetyczne i dobrane. Pomyślmy także o szlafroku lub ciepłym obuwiu do garderoby. Rozgrzane stopy są bardzo ważne, a nigdy nie mamy pewności, czy w garderobach nie przemarzniemy. Wyeliminujmy możliwość wpadki do minimum. Wszyjmy podwójne zapięcia w stanikach, sprawdźmy czy z poziomu widza nie będzie widać bielizny itd.

C.: Masz konsekwentny sceniczny image. Czy własny wizerunek jest ważny w konkursach tak samo jak dobra choreografia?


J.: Oczywiście, że ważne jest, aby się wyróżniać. Sędziowie patrzą na wiele tancerek, lecz tylko nieliczne z jakichś względów zapadają im w pamięci. Podstawą jest to, aby wypracować swój image, z którym czujemy się doskonale. Nie nakładajmy wielkich kresek na oczy, brokatu na ciało, nie farbujmy włosów na rudy, jeśli nie będzie to odzwierciedlać tego, kim jesteśmy, a przede wszystkim tego, kim chcemy być jako sceniczna postać. Przemyślmy każdy detal i pokażmy sędziom konsekwentny i nasz osobisty styl.

C.: Przed samym wyjściem na scenę nawet najlepsze uczestniczki paraliżuje strach. Co jest najważniejsze w chwili poprzedzającej występ?


J.: Ja unikam oglądania występów innych tancerek, staram się być skoncentrowana tylko na swoim własnym. Wyciszam się maksymalnie i unikam większych źródeł stresu. Coś najważniejszego i absolutnie numer jeden przed konkursem to rozgrzewka. Zauważam, że wiele tancerek w Polsce o tym zapomina. Najlepszą rozgrzewką jest rozgrzewka baletowa. Rozciąganie, napinanie mięśni w plie i battements. Warto wziąć MP3 i powtarzać choreografię, albo po prostu oswajać się ze swoją muzyką. Co jeszcze? Wyobraźmy sobie, że jest już po i występ był udany, a publiczność i sędziowie przyjęli nas przychylnie. Można też mówić do siebie spokojnie i z przekonaniem, że występ będzie znakomity.

C.: Na co Ty zwracałabyś największą uwagę sędziując konkursy taneczne?


J.: Przede wszystkim perfekcja całości. Dopasowanie muzyki, choreografii, do stroju i wizerunku oraz emocje. Jeżeli są różnorodne, szczere, jako widz przeżywam je razem z tancerką. Technika jest ważna, ale wolę, gdy jest ona środkiem wyrazu, a nie celem samym w sobie. Musi mieć „to coś”


Zaina

Camilia : Jesteś na wschodzie chyba jedną z najbardziej znanych konkursowo polskich tancerek. W Polsce lista Twoich nagród jest również imponująca. Jaką różnice dostrzegasz pomiędzy rodzimymi starciami taneczni, a tymi za wschodnia granicą?


Zaina: Dziękuję. Przyznam szczerze, że nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Zaczęto zapraszać mnie na różne festiwale, dostałam również propozycję sędziowania na Pucharze Świata w Kaliningradzie. Jest to dla mnie bardzo miłe zaskoczenie.
Mówiąc o konkursach przede wszystkim trzeba zaznaczyć, jakie mamy na myśli. W Rosji i na Ukrainie istnieje wiele organizacji. Dwie, które znam z doświadczenia to IDO ( jak również ORTO, które często współpracuje z IDO) oraz League of Belly Dance Masters.
Na wschodzie, z racji tego, że tradycja konkursów belly dance jest starsza niż w Polsce, to, co dla nas jest fajne i interesujące, dla nich jest już przeżytkiem. Zauważalne jest to zarówno w strojach, jak i w występach. I absolutnie nie mam tu zamiaru krytykować poziomu naszego tańca! Pomimo tych opóźnień jesteśmy już sporą konkurencją zarówno dla wschodu jak i zachodu, co najlepiej widać po osiągnięciach naszych rodaczek. Szybko nadrabiamy zaległości
Dawniej uważałam, że dla tancerek na wschodzie konkursy to taneczne ”być albo nie być”. Jednak występując na konkursach Ligi, w chwili gdy moje konkurentki szczerze mi kibicowały i gratulowały zdobytych miejsc, zmieniło się moje zdanie w tej kwestii. Oczywistym jest, że są takie osoby, które z zacięciem walczą o miejsca, ale takie zachowania nie są mile widziane . Z zasady jest wesoło, wszyscy jesteśmy do siebie przyjaźnie nastawieni. Można zostawić strój w garderobie i wyjść, wiedząc, że jak się wróci, zastanie się go w nienaruszonym stanie.
Nie wiem czy trafnie to ujmę, ale na wschodzie podejście w kwestii konkursów jest bardzo poważne. Z zasady nie widuje się dziewczyn występujących w strojach sprowadzonych z Egiptu, gdyż te są zbyt „popularne”. Większość zamawia stroje u projektantów, a ich wytwory są piękne, wyjątkowe i co za tym idzie, niejednokrotnie bardzo kosztowne. Ale coraz więcej Polek również nie oszczędza na kostiumach. Braku miłości do tańca orientalnego nie można zarzucić ani jednym ani drugim. Może jedynie podejście do prezentowania się w cudzej choreografii nieco się różni – na wschodzie jest czymś powszechnym i normalnym, u nas – chyba jeszcze nie całkiem.

C.: Podbijasz wschód w wielkim stylu. Twoje ścieżki prowadzą Cię teraz
głównie w stronę turniejów tanecznych rosyjskiej Ligi Profesjonalistów. Co
takiego urzekło Cię w tej federacji? Czy mogłabyś przybliżyć nam zasady
występów konkursowych w turniejach Ligi?

Z.:(Śmiech) Czy głównie to nie wiem. Ale wiesz, skoro dołączyłam do ich rankingu, chcę więc ulokować się w nim najwyżej jak tylko mogę
W świat Ligi wprowadził mnie Aleksiej Riaboszapka i właściwie od początku jest moim przewodnikiem po niej. Stanowi to dla mnie ogromny zaszczyt, gdyż jest genialnym pedagogiem, rozchwytywanym już właściwie na całym świecie. (W tym miejscu chciałabym również podziękować bardzo Inci za sprowadzenie go do naszego kraju i Mirandzi, na której pomoc zawsze mogę liczyć i jest ona nieoceniona!)
Czym Liga mnie przekonała? Z pewnością zasadami, jakie w niej panują i ludźmi, którzy je ustalają. Na pierwszy konkurs Ligi ruszyłam miesiąc po zawodach IDO. I doznałam ogromnego szoku, gdyż pierwszy raz ujrzałam na – w przeważającej części – rosyjskim konkursie, styl całkowicie odbiegający od słynnego „Russian belly dance”.Tancerki były bardziej arabskie niż sportowe. To było dla mnie coś niewiarygodnego! (śmiech)
Drugą, chyba najistotniejszą kwestią (przynajmniej dla mnie) było to, że sędziowie nie byli wyłącznie, hmmm, sędziami, ale mogłam zobaczyć ich również „w akcji” podczas gali finałowej. I to, co wtedy zobaczyłam, kompletnie mnie (przepraszam za wyrażenie) powaliło na łopatki. Nie ukrywam, że podczas niektórych pokazów, pochlipiwałam sobie cichutko ze wzruszenia, a serce waliło mi jak szalone. To było coś niesamowitego. Wtedy też chyba po raz pierwszy zakochałam się w Elenie Ramazanovej (założycielka Ligi).To niesamowita i na prawdę wielka tancerka, instruktorka i choreograf, a przy tym bardzo sympatyczna kobieta. Jest dla mnie wzorem pod każdym względem.
Jest to ważne, gdy twój taniec ocenia osoba, która potem przebiera się w strój i wychodzi na scenę, a ty pod wpływem jej tańca rozpływasz się w zachwycie. Sędziowie w IDO takich luksusów niestety nie serwowali.
Zasady panujące na konkursach Ligi w klasycznym tańcu orientalnym są następujące: gdy tancerka, która ukończyła 18 lat (dla młodszych osób są kategorie takie jak: juniorzy i młodzież – początkujący i kontynuujący), zgłasza się po raz pierwszy do konkursu, występuje w nominacji amatorzy początkujący w prezentacji do 3 minut. Od razu zapewniam, że nazwa tyczy się eliminacji konkursowej, a nie poziomu uczestniczek. Początkującej osoby raczej w tej nominacji nie zobaczymy.
Za każde zdobyte na danym konkursie miejsce przyznawane są punkty, zależne od ilości startujących osób. Jeśli uzbiera się ich 20, zostaje się przekwalifikowanym do amatorek kontynuujących. Na niektórych zawodach (Puchar Świata lub Puchar Ligi) punkty liczone są podwójnie, ale i tak trzeba się napracować, gdyż nawet za pierwsze miejsce, jeśli dostanie się 6 punktów to jest już bardzo dużo ( przy ok. 30 startujących osobach…)
W amatorkach kontynuujących maksymalna długość prezentacji to 4 minuty, a żeby móc przejść do kolejnej kategorii – kandydaci do profesjonalistów – należy uzbierać 30 punktów, na takiej samej zasadzie jak wcześniej. Gdy już zostaniemy zakwalifikowane do kandydatek, zasady nieco się zmieniają. W tej kategorii prezentujemy się obowiązkowo w dwóch tańcach: klasyce – do 4 minut i folklorze – do 3 minut. Punkty są później sumowane i na ich podstawie ustala się miejsca.
Po uzbieraniu 40 punktów dochodzimy do najwyższej nominacji – profesjonalistek, gdzie oceniane jesteśmy na podstawie trzech tańców: 1,5-minutowej improwizacji, 4-minutowej klasyce i 3-minutowym folklorze. Folklor jest bardzo ciekawą nominacją. Saidi, Melaya czy Khaleegy są bardzo pospolite, szał na Iraki czy Bandari zakończył się 2 lata temu, teraz interesująca jest Siwa lub mało komu jeszcze znany ( również tam!?) Alżyr. Często można zobaczyć też Tunis, Marocco, Beledi folklorystyczne jak i nie (bo cała reszta też jest zaliczona do tej kategorii), Nubijski, Fellahi, Gawazee, Haggalę, Muashahat – czyli dosłownie wszystko.
W klasyce tańczymy do utworów instrumentalnych, megance lub tarab.
Każdy z tańców jest oceniany według osobnych kryteriów, m.in. leksyka, arabizm, maniera, rytm, jakość (technika) i estetyka występu, umiejętności aktorskie, indywidualność, spójność stylistyczna, charakter, kompozycja i ogólne wrażenie.
Dodam jeszcze odnośnie przydziału do danej nominacji – istnieje możliwość przesłania filmu ze swoim tańcem i decyzją sędziów można zostać przeniesionym do wyższej kategorii. Jednak trzeba uważać, by nie porwać się z motyką na słońce. Jedna z Mistrzyń Świata ( pozwól, że nie powiem, która i z jakiej organizacji) nie została przyjęta do profesjonalistek za pierwszym podejściem. Warto też wiedzieć, że Liga nie zabrania „swoim” tancerkom startowania w innych organizacjach, niestety jednak, nie wszystkie akceptują tancerki Ligi ( m.in. IDO).
Konkursy Ligi uważam za doskonałą możliwość rozwoju. Konkurencja jest mocna, sędziowie to wykwalifikowani, specjaliści zarówno w klasyce, jak i każdym gatunku folkloru. Prowadzone są również rewelacyjne kursy – przez wykładowców, którzy czerpali wiedzę z arabskich źródeł, a teraz umieją przełożyć to na nasz, europejski język. Dodając do tego wschodnie podejście do tańca, zorientowane na intensywną i ciężką pracę – czegóż można chcieć więcej?

C.:Rosjanki często płacą za konkursowe choreografie, w Polsce nie jest to
jeszcze bardzo popularne. Co o tym sądzisz?

Z.: Myślę, że u nas prędzej czy później również to nastąpi i na pewno nie trzeba się tego bać, ani być nastawionym krytycznie względem tego.
Na wschodzie profesjonalne tancerki tańczą układy znanych choreografów, a ich uczennice wygrywają konkursy ich choreografiami. Nie można więc posądzić ich o choreograficzną bezpłodność. W Lidze, oprócz rankingu tancerek, istnieje również ranking choreografów. Wiele tancerek, które są na wysokich pozycjach tego drugiego zestawienia, nie tańczy na konkursach własnych układów.
Kupienie choreografii jest bardzo ciekawym doświadczeniem, wiele wprowadza do tańca na każdym poziomie zaawansowania. Nie widzę więc w tym nic złego.

C.: Czy mogłabyś zdradzić nam swoje etapy przygotowań do konkursów
tanecznych?


Z.:Oczywiście! Z zasady 8-6 miesięcy przed planowanym konkursem wybieram muzykę, rozpoczynam przygotowania układu, potem kostiumu. Trenuję 4-8 godzin dziennie. A na dwa tygodnie przed wielkimi zawodami to już w ogóle nic innego nie robię, tylko tańczę.
Może być? (śmiech)
Przyznam szczerze, że po przeczytaniu takiej wypowiedzi, odechciało by mi się startowania w czymkolwiek (śmiech)
Tak naprawdę, ważne jest przede wszystkim to, by mieć pomysł na siebie, na swój występ i ogromne pragnienie zaprezentowania tego przed publiczności. Trzeba jednak bardzo uważać, żeby nie dać się wypalić- stresowi, emocjom, podekscytowaniu czy zmęczeniu – zarówno psychicznemu, jak i fizycznemu. Niezależnie od tego, jak mocne byśmy nie były, wszystkie zawody to ogromne obciążenie psychiczne i fizyczne. Warto zdawać sobie z tego sprawę i dbać o siebie. Dobrze jest, gdy mamy bliską osobę, trenera, któremu w każdej chwili możemy się wyżalić, gdy nadchodzi kryzys, która w nas wierzy i jest motorem do pracy. Człowiek jest strasznym leniem, a nawet jeśli nim nie jest, gdy czuje nad sobą” bacik”, jest w stanie zrobić o wiele więcej.
Oczywistym jest, że im więcej trenujemy tym prędzej ujrzymy efekty, a tym samym – jest szansa na lepsze wyniki. Kwestia długości treningów to bardzo indywidualna sprawa. Sama czasem siedzę po 6 godzin na sali, a czasem 40 minut nie mogę wytańczyć. Mam też kilka medali, które wytańczyłam kompletnie improwizując…

Czasami śmiem twierdzić, że w im większej ilości zawodów człowiek startuje, tym bardziej się uodparnia. Jednak w chwili, gdy stoję za kulisami i jestem wywoływana na scenę do prezentacji konkursowej moje twierdzenie dziwnym trafem nijak ma się do rzeczywistości. (śmiech)

C.: Konkursy taneczne to także umiejętność zajmowania miejsc innych niż
pierwsze. Jakie nastawienie psychologiczne poleciłabyś tancerkom? Nie każdy występ kończy się przecież zwycięstwem?

Z.: Wiem, że zabrzmi to dziwnie, ale dla mnie tak naprawdę celem konkursów nie jest chęć bycia pierwszą. Złote medale źle działają na moją psychikę. Drugie lub trzecie miejsce to takie, które najbardziej lubię .Daje znać, że nie jest źle z moim tańcem, a jednocześnie jest motywacją do dalszej pracy. Ktoś kiedyś bardzo mądrze powiedział: ”jeśli jest się pierwszym, tak naprawdę nie ma się z czego cieszyć, gdyż znaczy to wyłącznie tyle, że konkurencja była słaba”. Oczywiście powiedzenie jest nieco żartobliwe, ale nawiązuje do tego, że taniec jest czymś, w czym tak naprawdę nigdy nie można być dobrym. Bo zawsze można być lepszym, zrobić coś mocniej, dokładniej. Jednych to smuci, dla mnie jest to akurat fajne – apetyt rośnie w miarę jedzenia, a ono nigdy się nie kończy.
Pytasz o nastawienie psychologiczne. Zależy ono od tego, po co jedzie się na dany konkurs. Ważne by jasno określić sobie swoje własne cele i oczekiwania i ulokować je względnie adekwatnie do możliwości ich zrealizowania. Przede wszystkim po to, by uniknąć rozczarowania, które nie wpływa dobrze na naszą późniejszą motywację. Warto popracować nad sobą i niezależnie od wyniku, podchodzić do całego doświadczenia z dystansem i pokorą.
Nie każdy konkurs kończy się zwycięstwem, a nawet jeśli się kończy, to nie oznacza od razu, że jest się najlepszą, najpiękniejszą, najzdolniejszą czy najzwinniejszą tancerką na globie. Jest się wyłącznie zwyciężczynią danego konkursu .

C.: Słyniesz z niezwykłego stylu tańca i robionych przez siebie kostiumów
tanecznych. Czy mocny image to ryzyko czy atut? Lepiej podporządkować się
narzucanym formom konkursowym czy postawić na indywidualność?

Z.:Tu od razu mam przed oczami mój tegoroczny występ na Pucharze Ligi Profesjonalistów w Moskwie, który pod tym względem był dla mnie przełomowym. Te konkursy co roku są na bardzo wysokim poziomie i zbierają ogromną liczbę uczestniczek. W zeszłym roku występowało ich ponad 500! W tym roku, w samej kategorii amatorek początkujących było ok. 70 osób, kontynuujących – 33, kandydatek do profesjonalistek – 14, profesjonalistek – 7. Do tego dochodzą nominacje takie jak: folklor, juniorki, młodzież, seniorki początkujące i kontynuujące w klasyce i folklorze, show belly dance, comedy belly dance, jak i wszystkie powyższe kategorie w duetach, małych grupach i formacjach. Puchar ten z zasady trwa 3 dni, od rana do nocy. Ja po dwóch dniach oglądania tego konkursu mogłabym własnoręcznie wybudować pomnik dla jury za wytrwałość. Szczęście, że w trzecim dniu sama występowałam, bo oglądać chyba już nie byłabym w stanie. Pomimo, że występy były na prawdę fenomenalne!
Wracając do naszego pytania, gdy startuje się jako profesjonalistka można wyjść z czymś innym, nietypowym. W pozostałych kategoriach lepiej nie eksperymentować. ALE. Na wspomnianym przeze mnie Pucharze wyszłam z czymś kompletnie niekonkursowym, w stroju, któremu daleko było do Egiptu. Zdawałam sobie sprawę, że nie mam co liczyć na fanfary, ale taki miałam pomysł i strasznie chciałam go zrealizować, niezależnie od wyniku. Pamiętam, że po moim finałowym wyjściu podeszła do mnie jedna z sędzin (nie sędziowała mojej kategorii, ale oglądała ją) i zapytała dlaczego tańczę w rękawiczkach, związanych włosach, do muzyki, która konkursową nie jest. Odpowiedziałam jej spokojnie, że takie miałam marzenie i chciałam je zrealizować. Utwierdziła mnie tym samym, że na podium nie mam co liczyć.
Tym większe było dla mnie zaskoczenie, gdy podczas wyczytywania trzech pierwszy miejsc brązowy medal został przyznany Jewie Dziendzieciewicz z Polszy Do dziś jest on dla mnie jednym z najcenniejszych medali. Na pewno nie zdobyłam go wyłącznie przez swoją” inność”, gdyż oceniane byłyśmy również w improwizacji.
Doszły mnie słuchy, że moje występy są już uznawane właśnie za to, że są inne, ale zawsze przemyślane i dopracowane w każdym detalu. Dostałam więc chyba ciche przyzwolenie na swoje eksperymenty Czasami warto więc zaryzykować i postawić na indywidualność.

C.:Jakie doświadczenia z konkursów tańca towarzyskiego przeniosłaś na
konkursy tańca orientalnego? Czy te dwie dziedziny bardzo różnią się pod
względem konkursów?
Z.: Przede wszystkim taniec towarzyski nauczył mnie tego, że nie ma tańca bez techniki, ale technika zabija taniec. U mnie, niestety, tak się dokładnie stało. Gdy zaczęłam więc na poważnie zajmować się belly dance miałam tylko jedno marzenie – by nie popełnić tego samego błędu i nie pozwolić by cokolwiek zabiło we mnie radość jaką daje taniec. To takie pierwsze skojarzenie, które mi się nasuwa.
Dla mnie, osoby, która kompletnie nie ma pamięci do choreografii, konkursy belly dance są pestką. Bo nie ma problemu, że zapomnę układu. Jestem zależna tylko od siebie.
Myślę, że są osoby, dla których dziedziny te nie będą się wielce różnić. Jakby nie patrzeć, od pewnego momentu, zarówno o tańcu towarzyskim jak i arabskim można powiedzieć, że są sportowe. Ale to już zależy indywidualnie od każdej osoby , kiedy u niej moment ten nastąpi.

I małe podsumowanie
Konkursów nie ma się co bać czy też uważać za zło. Są doskonałą okazją do rozwoju, niezapomnianych wrażeń i wspomnień. Warto więc z niej skorzystać.
A to, jaki wpływ będą miały na kształtowanie się naszego tańca, zależy tylko i wyłącznie od nas samych.

[Camilia]

Prezentuję długo oczekiwany artykuł. Mamcie co czytać Mam nadziję, że spełniłam Wasze oczekiwania, jeżeli zechcecie dodać punkty reputacji, oczywiście jeśli artykuł Wam się podoba proszę nie zapomnijcie nagrodzić, także punktami Suraiyi, Jamilah i Zainy za udzielenie tych świetnych wywiadów.

Pozdrawiam i czekam na Wasze opinie i następne "zamówienia".

Ps. W planach artykuł na podstawie wywiadów z Zainą (ktora obecnie jest na kontrakcie w Dubaju), oraz Shirin (naszą gwiazdą w Egipcie). Podpytamy o wszystko na temat pracy tancerki w krajach arabskich, doświadczenia, wyniesione nauki, porady itd.

Ostrzymy pazurki na następny materiał.

[Blancari]

Dzięki Camilio - naprawdę wartościowy materiał. I wielkie dzięki dla naszych gwiazd za zdradzenie kulisowych tajemnic

[Keito]

Bardzo fajne wywiady, dużo pożytecznych informacji, nawet jeżeli nie będę startowała w konkursach

[Latifijah]

Przeczytałam jednym tchem !!! Cudowny artykuł !!!!

[Rashida]

Kurcze,już dawno nie czytałam tak wciągającego i interesującego wywiadu.

[Admin]

Camilio, nawet nie wiesz jak moje serce się raduje kiedy trafiają na nasze forum takie perełki jak ten artykuł.
Będzie on na pewno zbiorem wskazówek i drogowskazem dla wszystkich tancerek, które będą chciały rozpocząć swoją przygodę z konkursami. Polskie tancerki mają już bardzo dużo doświadczeń w rożnych aspektach tańca, potrzeba tylko kogoś kto zachęci i pomoże im podzielić się tym z innymi.
Mam również nadzieję, że ten artykuł będzie początkiem do dyskusji na temat strategii, technik, przygotowania się do przyszłych konkursów.

Oczywiście nagroda za tą wielką pracę w postaci punktów reputacji leci na Twoje konto. Zachęcam wszystkich do docenienia Camili w ten sposób.

[suraiya]

Ze swojej strony dziękuję Camilii za zaproszenie do projektu! Mam nadzieję, że uznacie materiał za pomocny:-)

[Isar]

dziewczyny brawo za ten artykuł.

Nareszcie zostało powiedziane wprost, że przygotowania do konkursu to wielomiesięczna praca, wspomagana burzą mózgów i wielogodzinnymi treningami. I że w tańcu ważna jest nie tylko choreografia, ale i "oprawa" tej choreografii. Mam nadzieję, że wiele amatorek konkursów skorzysta z rad utytułowanych koleżanek, i poświęci teraz więcej czasu (niż np. raz w tygodniu na zajęciach) na przygotowania..., że będą one zdobywały cenną wiedzę i doświadczenia, zaoszczędzą sobie niepotrzebnych rozczarowań... oraz że będą czerpać tą(tę) niesamowitą radość z samego tańca.

dla autorkidla rozmówczyń

[Jamilah]

Dziękuję Camilii za cudowny wywiad.
;*
Dziewczyny jeśli macie pytania w sprawie konkursów zapraszam do dyskusji lub na warsztaty organizowane przez Camilie

[Nailah]

Dziękuję Wam za bardzo wartościowy artykuł. Punkciki poleciały

Nareszcie zostało powiedziane wprost, że przygotowania do konkursu to wielomiesięczna praca, wspomagana burzą mózgów i wielogodzinnymi treningami. I że w tańcu ważna jest nie tylko choreografia, ale i "oprawa" tej choreografii. Mam nadzieję, że wiele amatorek konkursów skorzysta z rad utytułowanych koleżanek, i poświęci teraz więcej czasu (niż np. raz w tygodniu na zajęciach) na przygotowania...

Taaak, sukces wymaga dużego nakładu pracy, wielu godzin ćwiczeń i poświęcenia... Jednak to, co jeszcze silnie "przebija się" z tych wywiadów, to fakt, że pasja i miłość do tańca są bardzo, bardzo ważne

[Sowillo]

Świetny artykuł. Dziekuję wszystkim 4 Paniom: Camili, Jamili, Suraiyi i Zainie - każdej dodałam po "reputacji".
Czekam z niecierpliwością na następne wartściowe zwierzenia z pracy tanecznej polskih gwiazd BD.

[Geesou]

Dziękuję Wam bardzo za ten artykuł. Bardzo wartościowy. Dodaję punkty reputacji

[Rashida]

Mnie zaskoczyła wypowiedź Surayii,w której mówi,że nigdy nie wykonuje wyuczonej choreografii od A do Z,tylko wplata improwizację.Myślałam,że własnie wszystko ma wyuczone od deski do deski i każdy takt muzyki opracowany w najdrobniejszych szczegółach.Zdziwiłam się,że jednak jest inaczej i duży plus za to dla Surayii

[Vasanta]

Rashido, to udowadnia, że dobra tancerka nawet jak improwizuje, to robi to profesjonalnie

[asha]

Dziękuję Camilio . Świetnie się czytało. Ciekawie jest poznać "drugą stronę medalu"

[Abir]

Bardzo Wam dziękuję! Mnóstwo cennych wskazówek dla zabierających się za "konkursowanie" jak i już "konkursujących się". Naprawdę świetna robota, bardzo bardzo dziękuję!

[Deziré]

Jestem zachwycona,cudowna robota!!

[suraiya]

Rashido, dużo osób się dziwi i często mnie o to pytają... ze mna to tak: na występach komercyjnych o ile do takich dochodzi improwizuje 100%! Zawsze!

Na występach festiwalowych, np za granicą - 50/50, ale z tendencja do wiekszej dawki improwizacji a tańcząc beledi przewaznie 100%.

Dotąd raz w życiu zatańczyłam cudzą choreografie- świadomie nie chcę się uczyć niczyich na tyle by weszły mi dobrze w ciało ...

Na konkursach jak dotąd na oko 60% to było choreo 40% improwizacja.

Przeważnie stopień mojej improwizacji determinuje publiczność- jeśli tylko złapię z nimi kontakt to imrowizuje w 100% - emocje biorą góre i nie mam ochoty na żadne choreo, chce się z nimi jakby pobawić;-)

Ale generalnie- nawet jak tańczę dany taniec na 10 festivalach to nigdy nie tańczę go tak samo- chce czuć na scenie niepowtarzalność danej prezentacji nawet jeśli na 10 wykonań tego samego utworu połowa jest gorsza od drugiej... nie szkodzi... ja wybieram opcję - tańcze tak jak dziś czuje, a nie tańcze bo tak sie wyuczyłam i w kazdych okolicznościach wykonanie będzie identyczne (mnie ten wariant po prostu kompletnie nie imponuje- na scenie chcę widzieć nawet mniej doskonałą, ale artystkę, a nie mechanicznego wyuczonego robota)

Poza tym, czasem na festiwalach zagr., przylatuje sie na ostatnią chwilę (często po podróżnych przebojach), potem uczy się caly dzień i prawie padając występuje wieczorem - np po godzinnym odpoczynku, make-upie w 30 min, posiłku w przelocie - w takich okolicznościach o perfekcjoniżmie nie ma i tak mowy... człowiek tańczy nie czując sie jak bogini a często nawet na totalnym zmęczeniu - oczywiście wtedy najlepiej wyklepać nauczone choreo a nie silić się na improwizacje, ale dla mnie improwizacja jest naturalniejszym stanem więc w takich sytuacjach po prostu improwizuje totalnie:-)

Z mojego doświadczenia wynika, że ludzie, których szanuję i wiem, że wiedzą co mówią zawsze bardziej komplementują i doceniają umiejętność ciekawej improwizacji niż wyuczoną choreografię więc zdecydowanie będę się tego wariantu trzymała tym bardziej, że jest dla mnie zupełnie naturalny zaś kajdanki choreograficzne zabierają mi ogromną część frajdy z występu :-)

Kocham stan nieprzewidywalności na scenie, zaskoczenia samej siebie co zaraz zrobie, możliwość flirtu z publicznością i tańczenia czegoś co wynika z sytuacji w tym danym czasie i miejscu- to sprawia, że kocham swoją pracę i i zawsze czuję świeżość emocji gdy występuje;-)
Naturalnie to wcale nie musi działać na kogoś innego więc zawsze warto mieć choreo w rękawie na wszelki wypadek, szczególnie jeśli nie jest się jeszcze scenicznym zwierzaczkiem:-)

Pozdrawiam!

[Rashida]

Dziękuję Surayo za te cenne wskazówki,za tak obszerną i ciekawą wypowiedź.